De gemeenschappelijke muur van elk van beide huizen was gebarsten door een dunne spleet, die hij destijds verkregen had, wanneer hij gemaakt werd. Dit gebrek, dat gedurende lange eeuwen door niemand opgemerkt is, zagen jullie, geliefden, als eerste - wat merkt de liefde niet? - jullie maakten een weg voor jullie stem, en lieve woordjes waren gewoon door een zeer zacht gefluister over te steken.
Dikwijls, telkens wanneer Thisbe aan de ene, Pyramus aan de andere kant samenkwamen, en de ademhaling van de mond om beurten opgevangen was, zeiden ze: "Jaloerse muur, waarom verhinder jij deze geliefden? Hoe weinig moeite zou het gekost hebben dat je het zou laten gebeuren dat wij door geheel ons lichaam zouden verbonden worden, of indien dat overdreven is, dat je in elk geval zou gehoorzamen aan het geven van zoenen? We zijn toch niet ondankbaar: we bekennen jou verschuldigd te zijn, omdat onze woorden een overtocht gegeven is naar bevriende oren."
Nadat zodanige woorden vanop afzonderlijke zitplaats gezegd waren, zeiden ze bij het vallen van de nacht: "Tot ziens!" en gaven ze elk aan hun kant zoenen, die de andere kant niet bereikten.
<3